Oorlog tussen klassiek en alternatief

Strijd

Deze twee vormen van gezondheidszorg bestaan al jaren naast elkaar. Je leest het goed: NAAST elkaar, ik zou liever zien MET elkaar, samen, aanvullend. Door deze oorlog jegens elkaar zijn er in feite twee verliezers. Het zou zo’n mooi harmonisch verhaal kunnen zijn. Heel dikwijls worden de oosterse vormen van geneeskunde als ‘kwakzalverij’ betiteld.  Zakkenvullers, niet wetenschappelijk bewezen, niet meetbaar, schadelijk, gebakken lucht, oplichters….

Anderzijds kan ook de alternatieve geneeskunde fel uithalen naar westerse kant, en zit er veel kaf tussen het koren van soms een wildgroei aan nieuwe therapieën.

Aanvullend, niet vervangend

Heel veel mensen die alternatieve geneeswijzen beoefenen, waarderen en erkennen zeker ook de waarde van de klassieke geneeskunde. Men moet het kind nu eenmaal niet met het badwater weggooien. Door de jaren heen is er ook veel geëvolueerd binnen de klassieke geneeskunde, meer openheid, minder oordeel van de arts vanuit zijn ivoren toren. Al veel artsen beoefenen een waarachtige vorm van hulp verlenen, waar echt luisteren en empathie centraal staan naast uitgebreide medische kennis.  Echter de westerse benadering heeft net zoals de oosterse werkwijze zijn beperkingen.  Oosterse geneeskunde en alternatieve therapie kunnen soelaas bieden daar waar de klassieke geneeskunde tekort schiet én andersom!

In naam van de wetenschap

Westerse geneeskunde heeft vaak als argument dat vele vormen van alternatieve therapie ‘niet wetenschappelijk bewezen’ zijn. Wat betekent dat in feite ‘evidence based’ of wetenschappelijk onderzocht? Men hoeft er maar enkele toonaangevende naslagwerken (cfr ‘Dodelijke medicijnen ‘ van Peter Gotzsche) op na te kijken om te beseffen dat veel onderzoek gemanipuleerd wordt ten voordele van de producent, ten voordele van diegene die het meeste centen betaalt. Het resultaat van het onderzoek wordt wat men wil dat het wordt.  Hoe vaak zijn verpleegkundige protocollen in verband met bepaalde technieken al niet gewijzigd?  Hoe dikwijls is het in het verleden al niet gebeurd dat zogenaamd veilige medicijnen achteraf toch van de markt gehaald moeten worden wegens extreem schadelijk?  Allemaal na bewezen en gedegen onderzoek. Komt het voor dat mensen verslaafd geraken aan deze evidence based medicijnen? Dat men er zelfs door overlijdt?  Jazeker komt dat voor. Komt dit ook voor bij complementaire vormen van geneeskunde? Zeker ook!

Voor elk van wils

Sleutel tot de oplossing is je arrogantie als hulpverlener, oosters of westers, uitschakelen. Weten wat wel en niet kan. Wat mag en kan je doen wat binnen je bevoegdheid en kunde ligt en wat verwijs je beter door, en dit in twee richtingen, naar klassieke kant of naar alternatieve kant.

Zou het niet kunnen dat mensen zich soms door een therapie krachtiger, positiever en beter gaan voelen zonder dat daar wetenschappelijk bewijs voor geleverd wordt?  Wat is er mis met acupunctuur, osteopathie, homeopathie, Reiki, een tarot reading, moxatherapie, kinesiologie, bachbloesems… , Als mensen zich er naast hun reguliere therapie sterker door voelen, terug moed krijgen om het voor ieder zo moeilijke pad op deze planeet verder te wandelen op eigen tempo?

De ene therapie is niet beter dan de andere, van het moment dat men dat gaat denken loopt het mis. Ook niet alle reguliere zorg is per definitie slecht en ongezond. Veel van belangrijke ontwikkelingen hebben we ook te danken aan die westerse geneeskunde, zeker ook binnen het domein van de chirurgie. Ook antibiotica heeft zijn nut bewezen in de strijd tegen infectieziekten.  Probleem wordt het wel als men antibiotica, antidepressiva , pijnstillers, verdovende middelen, overal en onoordeelkundig gaat inzetten als ‘quick fix’, als snelle oplossing, om niet dieper te hoeven graven.  En dat is niet enkel te wijten aan artsen. Ook patiënten vragen naar ‘paardenmiddelen’  om snel van hun klacht verlost te worden. En ook dokters bezwijken aan de druk van wat de patiënt vraagt. Ook zij willen helpen, ook zij willen dat de patiënt beter wordt, en van zijn klacht verlost wordt. Soms verdwijnt de klacht inderdaad, en soms maar kort, om daarna heftiger terug te komen in dezelfde of andere vorm.  Alternatief of klassiek hulpverlener, we willen allemaal mensen bijstaan vanuit onze eigen kennis, eigen achtergrond. Hoe mooi zou het niet kunnen zijn als we steeds uit die 2 vaatjes konden tappen?

Snelle oplossingen bestaan niet

De ontnuchtering is dat er heel vaak geen quick fix’en zijn.  Dikwijls moet men nadenken, inzicht krijgen, veranderingen aanbrengen, durven vallen, en evenveel keer terug opstaan.

Ik denk dat onze taak als hulpverlener is om voor de hulpvrager waar dat mogelijk is, alle opties neer te leggen, aan te bieden, uit te leggen zodat de cliënt zelf kan kiezen wat voor hem of haar goed voelt.

Hulpverleningsdrang: van medelijden naar mededogen

We kunnen dit vergelijken met een doos koekjes. Als ik hulp verleen vanuit superieur denken, dan bepaal ik welke koekjes uit de doos ik aan de cliënt geef. Misschien dring ik je wel koekjes op die je niet nodig hebt of niet wil hebben? Zou het niet beter zijn om in een aantal gevallen gewoon de doos met koekjes aan de cliënt aan te bieden en deze zelf laten bepalen wat voor koekje hij of zij wil proberen? Mensen weten vaak intuïtief al wat werkt voor hen, laten we die intuïtie vooral voeden en niet beknotten vanuit de alwetende positie waar elke hulpverlener zich waarschijnlijk al aan heeft bezondigd, ook ik.  Zeker niet altijd vanuit verwaandheid of hoogmoed, maar vanuit een drang om mensen te willen helpen vanuit medelijden, het meevoelen in zijn of haar pijn. Veel beter zou het kunnen zijn indien we onze focus verleggen van medelijden naar mededogen. Medelijden maakt een patiënt zwak, het ontkracht hem of haar, je zegt: ‘ik zal je met al mijn kennis en kunde genezen en helpen.’ Met mededogen laat je de persoon in kwestie in zijn of haar waarde, je maakt hen sterk, je wil samen met hen werken aan beter welzijn. Je zegt: ‘ik schep samen met jou de omgeving, de energie, ik geef je de tools zodat je zelf verder kan werken aan je eigen welzijn. Ik wil je even dragen, maar ik weet dat je het zelf kan, dat jij die kracht hebt.’  Dan worden mensen vanuit hun eigen dieptes en trauma’s geheeld en staat men weer sterker om de volgende storm te trotseren.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.