Leven in de schaduw van trauma


In deze eerste weken van januari zijn veel mensen bezig met het maken van goede voornemens en wat we willen bereiken in 2019. Maar een belangrijk iets om te onthouden is dat er geen ruimte is voor iets nieuws als we niet eerst het oude opruimen.

Als mens hebben we ons gedurende ons leven vaak moeten wapenen, moeten overleven. Dit heeft gevolgen voor onze geest en ons lichaam.

Trauma wordt vaak bekeken als een probleem dat opgelost moet worden, of wondes die ons gebroken en ongeliefd laten voelen.

Maar eigenlijk is trauma ook een opportuniteit , een uitnodiging om echter te worden en dieper in onze  geest en in ons lichaam te duiken. Trauma kan zo een cadeau worden in plaats van een probleem.

Omdat trauma opgeslagen zit in het lichaam , is het vaak niet genoeg om over het trauma te spreken of om allerlei emotionele processen rondom het trauma te doen. Om echt tot de kern te geraken, moeten we terug kwetsbaar worden, kwetsbaarheid die dieper gaat dan woorden en die ons terug diep laat indalen in ons lichaam en terug contact te hebben met wie we in essentie zonder deze blokkades zijn.

Trauma kan men bekijken vanuit 3 aspecten:

Relationeel: we worden getraumatiseerd wanneer we alleen zijn met teveel pijn om te integreren in ons lichaam. Van dan af gaan we verder met ons leven en om dit aan te kunnen nemen we afstand van hetgene dat gebeurd is (dissociatie). Tegelijkertijd zijn we van dan af in oorlog met die delen van ons lichaam waarin het trauma gestockeerd wordt. het resultaat is ziekte , controle en gecontroleerd worden ( door onszelf en door anderen), geleefd worden in plaats van eigen keuzes te maken.

Neurobiologisch perspectief: als het brein overspoeld wordt door angst en verschrkking, kan het brein niet meer functioneren. Het Fight-Fright-Flight mechanisme (Vecht-Verlam-Vlucht)  treedt keer op keer in werking, wanneer we in contact komen met de alarmerende trigger.

Instinctief : wanneer de vecht -vlucht -verlam respons niet genoeg is om de dreiging te ontlopen, gaan we ons passief verdedigen tegen het trauma door ons eraan te onderwerpen. Het resultaat is dat we ons leven leiden vanut een gevoel van schaamte, waardeloosheid en /of depressie. We handelen dan vanuit een slachtofferidentiteit , we zijn niet in staat om grenzen te stellen en we hebben zeer lage verwachtingen van het leven, met vaak extreme vermoeidheid, depressie en ziekte in al zijn vormen als resultaat.

Datzelfde vecht-vlucht mechanisme zorgt ervoor dat we vluchten in ons werk, in overvolle agenda’s, in teveel moetens en drukte. Wanneer we ons leven overvol plannen dan hoeven we niet te voelen, we vermijden de confrontatie met ons diepste zelf dat vaak al jarenlang signalen uitzendt, maar waar we niet naar willen luisteren, omdat we bang zijn voor wat we diep vanbinnen hebben weggestopt.

Vaak ergeren we ons aan andere mensen, aan hun woorden, hun gedragingen. In feite spiegelen zij wat er nog in conflict is in onszelf, wat we nog niet erkenden, die delen van onszelf die we nog niet accepteerden. Onze grootste vijanden zijn onze grootste leermeesters.

Zou je graag een andere realiteit ervaren?

Een leven waarin je genoeg kan vertragen om je veilig te voelen in elke cel van je lichaam, waar je je aangeleerde gedragingen ‘on hold’ kan zetten, waar je je zintuigen en je gevoel toestaat te openen en te voelen en je de weg te wijzen. Een leven waarin je geen verstoppertje speelt en waarin je echt gaat neerzetten wat jij wil.

Als de ziel geen taal meer heeft, dan spreekt het lichaam.

Het engelse woord voor ziekte maakt ons veel duidelijk : disease, oftewel dis-ease, op je ongemak zijn, niet vertrouwd zijn, soms zelf bang zijn voor en met je eigen lichaam.

Wat als we een brug konden slaan tussen de pijnlijke afstand tussen wie we denken dat we zijn in ons hoofd en onze gedachten en hoe we onszelf ervaren doorheen ons lichaam en ons hart en ziel.

Echte kracht ligt in de bereidheid om moeilijke energieën en emoties  zoals twijfel, schaamte, angst, gebrokenheid,schuld, pijn en verdriet te zien, te erkennen en te aanvaarden.

Bereid zijn te zien wat je niet wil zien

Bereid zijn te verzachten op verharde plekken.

Bereid zijn om lief te zijn voor  al je imperfecties

Bereid zijn om ook je donkere kanten lief te hebben.

Trauma is de onzichtbare kracht die ons maar steeds opnieuw laat wegrennen, rusteloos, een soort van onbereikbaar doel nastrevend.

Trauma houdt ons gevangen in onnodige activiteit, in verslaving, in dwangmatig gedrag, laat ons vluchten in gedachten, laat het lichaam zich onveilig voelen.  We blijven onszelf maar afleiden met ongezond maar bevredigend voedsel, alcohol, drugs, medicijnen, sex, shoppen, internet, TV, computer, poetsen, piekeren,…

Als we verstillen, vertragen, stoppen, niets doen,….dan…moeten we onszelf zien. We zullen lang en diep begraven gevoelens moeten zien en voelen , al die rommel, de puinhoop, troep en rotzooi waarvan we hard weggerend hebben al die tijd.

Toch is het veilig om te rusten, om stil te zijn, om te voelen. Je kan dit leren. Het lukt niet meteen , omdat het zo onwerkelijk en onvertrouwd voelt voor de meesten onder ons. Begin met kleine stapjes, sta iets langer stil bij je verdriet, wees aanwezig in je momenten van vreugde, adem in je angst in plaats van ervan weg te lopen. Leer ademen! Je kan leren om te ademen doorheen de diepste pijn.

Kom weer thuis in je lichaam, als één geheel, en omhels al de zaken die je liever ontkent en wegduwt, om je daarna vernieuwd en bevrijd te voelen.

Je lichaam is een zeer intelligent en prachtig instrument. Het is uitgerust met alle tips, tricks en tools om zichzelf te helen.

Bewoon het bewust!

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.