Imperfectie is schoonheid, excentriek is geniaal

Ben ik normaal?

Eén van de meest gehoorde vragen in mijn praktijk. Zowel in coaching als binnen Reiki en massagetherapie vragen mensen zich af of hoe en wat ze zijn wel ‘normaal’ is. Ze vragen dit zich af over hun lichaam, hun denken, hun gedrag, hun seksualiteit, hun relatie, hun gevoelens en hun ervaringen. Onder onze kleren en binnen in onze ziel zit bij iedereen nochtans dezelfde essentie: het streven naar acceptatie en liefde.  Veel mensen ervaren echt diepe pijn door deze angst om niet normaal bevonden te worden. Het zit ingebakken in de menselijke natuur om als we een keer afgewezen werden omwille van onze uniciteit, dit te gaan vermijden. Velen onder ons streven voortdurend naar de goedkeuring van anderen. Om deze goedkeuring te krijgen worden we een “pleaser”. We gaan doen zoals zij, om vooral niet af te wijken van de norm. We begeven ons dan tegen onze natuur in op het pad van de normaalheid. Wel comfortabel om op te lopen, maar op het pad van de normaalheid groeien echter geen bloemen. We onderdrukken dan ons verlangen om werkelijk onze eigen stempel te zetten op ons leven.

In onze samenleving heerst er vaak het idee dat aan de ene kant van het spectrum ‘normaal’ staat, en aan de andere kant ‘abormaal’, ‘afwijkend’, ‘ziek’, ‘stoornis’. Een lijn met alleen deze 2 uitersten is een illusie. Het is eerder een continuum waar we allemaal deel van uit maken. iedereen bezit in meer of mindere mate ‘abnormaal’ gedrag, minder gangbare gevoelens, een ander soort denken. We zijn allemaal mens met onze eigen gradaties van ‘crazyness’. De termen ziekte en stoornis zijn geen geïsoleerde verschijnselen van een individu, maar eerder een cultureel bepaalde en geconstrueerde norm. Wat ‘normaal’ bevonden wordt, verschilt per cultuur. Hier in het Westen hebben we een strikte opvatting over wat normaal en abnormaal is.  Bepaalde dorpen in India of Afrika kunnen betere plekken zijn om bijvoorbeeld depressief te zijn. In onze maatschappij zal er waarschijnlijk snel gemedicaliseerd worden om de symptomen te onderdrukken, en de persoon snel terug in de norm te forceren.

Zou het niet gezonder zijn om mensen te accepteren zoals ze zijn, connectie belangrijker te vinden als uitsluiting, en mensen ruimte te bieden om uit te dragen waar ze op dat moment behoefte aan hebben?

Zorg dragen om wie je bent, en niet wie je zou moeten zijn.

Normaal en abnormaal zijn relatieve termen die we welhaast automatisch gebruiken om onszelf en mensen om ons heen te classificeren. We creëren zo verstikkende hokjes waar mensen gedwongen in moeten functioneren.

Wie zou je zijn als je je volledig vrij en geaccepteerd voelde? Als je je eigen grenzen van wat mogelijk was, aan de kant zou zetten? Wat zou je dan werkelijk doen en ondernemen? Welke keuzes zou je maken? Deze limieten bestaan enkel in je hoofd. De meest pervasieve ziekte die onze maatschappij teistert is de ziekte van het willen normaal zijn. Ik denk niet dat iemand ooit een geweldig leven vol kwaliteit en succes bereikt heeft door vooral uit te blinken in ‘normaalheid’. Denk eens aan iemand die je echt bewondert, ik kan je bijna garanderen dat er iets vreemds, mystieks, unieks is aan deze persoon, anders zou je hem of haar niet opgemerkt hebben of naar hem of haar opgekeken hebben. Wat eerst een vloek leek, is als je het vanuit deze optiek bekijkt, een zegen.

Om je innerlijk genie te laten stralen, je uniekheid aan de wereld te tonen, moet je bereid zijn te aanvaarden dat je niet zeker bent van de reacties van anderen en bereid zijn om je kwetsbaarheid te tonen. Het moet ook een uitdaging zijn, opdat het iets voor jou zou betekenen. Ik droom van een wereld waarin we onszelf durven  zijn, onze unieke creativiteit en persoonlijkheden durven laten zien.

Als je deze weg op gaat, verwacht dan een aantal bezoekers aan je deur: zorgen, twijfel, boosheid en angst. Angst, en dit ver buiten rationele limieten, forceert mensen om vast te blijven houden aan de zekerheid van ‘normaliteit’.

Besef wat een enorme energie je soms verspilt met ‘normaal’ te willen zijn?

Blijven lopen op het pad van de normaalheid is de ultieme opoffering van je krachtig uniek potentieel.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.