Handen dienen om elkaar te dragen

Sinds 1 maart 2021 mag ik terug werken in mijn massagepraktijk en mensen laten genieten van ontspanning door massages en energetisch werk.  Er is één opvallend iets wat nu bij veel behandelingen terugkomt….mensen huilen, zijn ontroerd en worden enorm geëmotioneerd als ik hun handen liefdevol aanraak, kneed en vasthoud. Handen zijn bijzonder gevoelige instrumenten waarmee we de wereld verkennen, waarmee we vasthouden, knuffelen, beroeren, strelen en verbinden.

Handen zijn gedurende het afgelopen jaar bijna gedemoniseerd. Handen zijn ontdaan van hun nobele, krachtige, menselijke functie net als het andere ultieme teken van leven, onze adem. Handen worden nu betiteld als vies, vuil, virusverspreiders en bron van alle kwaad. Van een cliënt die kleuterjuf is, hoorde ik dat in het klasje van de jongsten, de kleutertjes de handen op kleurplaten met een rood kruis doorstrepen. Om stil van te worden, om diep over na te denken. Willen we deze jonge ontvankelijke kindjes op deze manier kneden om straks als gezonde empathische volwassenen in het leven te staan? Willen we ons hele leven in het teken stellen van angst om dood te gaan?

Ik ben vaak aanwezig geweest bij het levenseinde en heb de handen vastgehouden van mensen tijdens het intieme moment van sterven om hen zo te vergezellen tot aan de volgende poort. Laten we zorg dragen voor het leven én voor de dood, zodat mensen het leven in schoonheid en verbondenheid samen met diegenen die zij liefhebben, kunnen loslaten en beginnen aan hun reis naar een andere dimensie. De dood is enkel een illusie. We evolueren verder naar een uitbreiding van ons zielewezen.

Als verpleegkundige en vroedvrouw ben ik opgeleid met de leuze om mijn werk te doen met hoofd, hart en handen. Mijn hoofd kan de waanzin van deze verknipte maatschappij niet meer begrijpen, mijn hart en mijn handen blijven over om te proberen mensen die mijn pad kruisen in liefde, met warmte en door verbinding te dragen doorheen alles wat het leven ons brengt.

Te midden van de chaos en de angst is er binnen in mij een onoverwinnelijke kalmte en liefde, te midden van tranen, is er binnen in mij een onoverwinnelijke glimlach. Het maakt niet uit hoe hard de wereld tegen me duwt, er is een vuur diep in mij , wat groter en machtiger is, de levenskracht zelf.

Er zal steeds ruimte zijn voor jouw hand in de mijne, nu en voor altijd.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.