Als leven pijn doet…

Suïcidepreventie…een thema dat ik graag mee onder de aandacht breng. In mijn dagelijkse werk met jongeren en volwassenen kom ik dit thema pijnlijk vaak tegen. Wist je dat ‘ik wil dood’ één van de meest ingetypte zoektermen op Google is?  Onze prestatiegerichte en zeer individualistische maatschappij legt mensen zoveel druk op dat men dikwijls bezwijkt aan dat ondraaglijk gewicht dat men in alle stilte draagt. Vele jongeren en volwassenen dragen deze existentiële pijn al heel lang met zich mee voor dat het zichtbaar wordt voor de buitenwereld.

In deze digitale wereld waar ‘verbinding’ slechts 1 muisklik van ons verwijderd lijkt te zijn, heerst een schrijnende eenzaamheid.  ‘Ik wil dood’ versus de ‘drang naar overleven’ is een dagelijkse strijd voor veel mensen. Deze strijd gaat schuil achter allerlei façades: geforceerd vrolijk zijn, keihard werken, agressief of ongepast gedrag, automutilatie, of een teruggetrokken bedeesde houding. Jongeren en volwassenen die gebukt gaan onder dit gevecht, spreken van zelfhaat. Houden van jezelf is de belangrijkste taak in ons leven om gezond te blijven, geestelijk en lichamelijk. Het wordt ons te weinig geleerd hoe we dit kunnen doen, en waarom het zo belangrijk is. Houden van jezelf gaat niet over egoïsme, wel over jezelf respecteren met alle plus en minpunten. Anderen uit je omgeving kunnen pas van jou houden als je jezelf waardevol vindt en dat ook uitstraalt.

Slechts een zeer klein aantal onder hen willen echt niet meer verder leven. De grote meerderheid wil een liefdevol deken over hun pijn vanbinnen, willen begrip, warmte, een weg vinden uit hun problemen die hen van tijd tot tijd overspoelen. Het taboe rondom deze doodsgedachten is anno 2018 nog huizenhoog. Als men al de moed heeft om het uit te spreken, dan worden deze gedachten vaak weggewuifd of niet serieus genomen. Er heersen nog steeds veel te veel onjuiste opvattingen hierover. Velen denken dat praten over de doodswens juist mensen er meer toe zal aanzetten om echt de stap naar zelfmoord te zetten. Niets is echter minder waar. Het delen van de gedachten, de plannen, het hoe en waarom geeft enorm veel opluchting, troost en nieuw perspectief.

Laat ons alsjeblieft niet bang zijn om concreet, zonder verbloeming, te praten over zware gedachten, donkere gevoelens en allesoverheersende pijn vanbinnen. Mensen hebben niet altijd nood aan een brilliante geest die met oplossingen en raad komt aandraven, maar wel aan een warm hart dat luistert. Ook als je niet weet wat zinvol zou kunnen zijn om te zeggen aan mensen die zeer diep zitten, kan je aanwezigheid enorm veel betekenen. Zit samen in het donker, bied die schouder aan om op uit te huilen, reik die hand aan. Laat hen even op jou leunen tot er weer een spoortje licht komt in die eindeloze tunnel van duisternis.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.